Yoga Eğitmeni Çiğdem Tanyer de bir bayankuş…

Hasta olduğu bir dönemde tanıştığı yogadan güç alarak, şimdilerde bu gücü paylaşan bir bayankuş.

Dingin Çiğdem. Su gibi. Berrak. (Böyle yazdık diye gülümsemiştir şimdi)

Ama sahiden.

Trend öyle diye değil.

Buyrun ropörtaja…

Çiğdem yoga neler değiştirdi senin hayatında?

Ben yogayla sağlık sorunum olduğunda tanıştım. Hocalarımın hastalığıma yönelik desteği çok oldu. Devam ettikçe hem iyileşmeye başladım hem de sağlığımı kaybetmeme neden olan şeylerin farkına vardım. Sonrasında da olaylara, kişilere, kendime bakışım, hayatı algılamam değişti.

Kursa gelenlerin arasında gerçekten kimler başarılı oluyor?

Yogada başarıyla ilgili bir kaygımız yok. Aynı duruşta her seferinde farklı hissedebilirsiniz. Kaslarda açılma oldukça, kapalı yerlere saklanmış olan duygular da ortaya çıkar. Bilinçaltıyla bağlantıya geçme ihtimali olur. Kendinizle ilgili çözmek istediğiniz şeyler varsa, size bir kapı açılır.

Sen şehir hayatına meydan okuyanlardansın, ne yapsın şehir insanı, yoga yeter mi?
Şehir hayatı insanı tabiki doğadan, doğasından uzaklaştırıyor. İş stresi, trafik, hep bir yerlere yetişme telaşı insanı yoruyor. Akşam bir yere gidip eğlenmek birkaç saatliğine sorunları unutturabiliyor. Arkadaşlarla aileyle yemek yemek, sohbet etmek hoş vakit geçirmek keyifli oluyor. Bir çoğumuz da dinlenmeyi, kendimizle başbaşa kalmayı koltukta oturup, televizyon, film izlemek, kitap okumak olarak algılıyoruz. Geçici rahatlamalar için güzel bir mola vermiş olunuyor ama uzun süreli bir huzur hali için, bunların yanında mutlaka bedensel bir çalışma yapılmasında fayda var. Bana sorulduğu için, kendim deneyimlediğim için, yoga yapmayı öneriyorum tabiki. Bilinçli nefesle yapılan yoga duruşları omurgayı esnetir. organların beslenmesine, yenilenmesine yardımcı olur. Hormonları dengeler. Zihni rahatlatır. Genel bir sağlık haline kavuşulur. Daha genç, daha dinç oluruz. Devam ettikçe bir takım nefes çalışmaları eklendikçe, kendimizle ilgili derinlerde yatan yönlerimizi keşfetme imkanımız olur.

Kendimizi bilmek, sevmek için yoga güzel bir yol.

Bir şeyleri değiştirme yetkin olsaydı ilk neyi değiştirirdin?

Değiştirmek istediğim bir şey yok aslında. Her şey olması gerektiği gibi oluyor. Yaşadıklarımız farkında olalım ya da olmayalım, kendi seçimlerimiz. Belki insanlık olarak bütün canlılar için daha güzel seçimler yapabilmek adına yoga ve nefesin yaygınlaşmasıyla ilgili bir uygulama isteyebilirdim. Huzurlu bir toplum için özellikle anne – baba adaylarına öncelikle kendilerini tanımaları, önce kendi sorumluluklarını almayı öğrenmeleri, sonrasında yeni bir canlı meydana getirmeye karar vermeleri için bir uygulama olabilir.

Hep unutuyoruz ya biz, en çok neyi anımsamalıyız?

Doğal nefes almayı ve vermeyi…

Ammaniti’nin bir avuç malzemeyle neler yaratabildiğini görüp şaşırmamak elde değil… Evet, şaşırıyoruz, çünkü çıplak gerçeğin bu kadar güzel olabileceği aklımıza gelmedi!

Duygusal, zeki, düş gücü kuvvetli ama içe dönük ve yalnızlığı seven on dört yaşında bir genç.  Roma’nın zengin bir semtinde bir apartmanın bodrum dairesi. Safça söylenilmiş ama bir çığ gibi büyüyen bir yalan. Aileden, okul arkadaşlarından, gösterişi seven, yapmacık davranan herkesten uzaklaşma isteği ve hayali bir kayak tatili bahanesiyle tek başına kalma, korkusuz, kaygısız bir hafta geçirme dileği. Ve bir genç kızın beklenmedik gelişi. Gerçek dünya ile karşılaşma.  Ammaniti bir avuç malzemeyle en akıl ermez sırlardan biri üzerine –insanın nasıl büyüdüğü konusunda– okurun içine işleyen kusursuz bir öykü kurguluyor.

Bütün dünyada yayımlanan romanları ve layık görüldüğü pek çok ödülle  Ammaniti, genç İtalyan yazarların en önemlilerinden biri ve onun kaleminden çıkanları okumamak; günü ve getirdiklerini anlamak isteyenler için büyük bir kayıp! Yeni kitabı ve tüm kitapları Türkiye’de Can Yayınları tarafından yayınlandı.

NICCOLO AMMANITI

NICCOLO AMMANITI, 25 Eylül 1966’da Roma’da doğdu. 1994’te ilk romanı Branchie yayımlandı. Ardından Çamur (1996) ve Alır Götürürüm Seni (1999) adlı romanları geldi. 2001’de yayımlanan Korkmuyorum, aynı yıl Viareggio Ödülü’nü kazandı. Tanrı Nasıl İsterse kitabı ona 2007 Strega Ödülü’nü getirdi. 2009’da Che la festa cominci adlı romanı yayımlandı. Onu 2010’da Sen ve Ben izledi. Niccolò Ammaniti’nin Çamur 1998’de Marco Risi, Branchie 1999’da F.R. Martinotti, Korkmuyorum 2003’te ve Tanrı Nasıl İsterse 2008’de Gabriele Salvatores tarafından sinemaya uyarlandı. Ammaniti’nin eserleri çeşitli dillere çevrildi.

Elif Dağdeler Barut bir bayankuş! En canlısından, en uçarısından, en hayalcisinden, en yapıcısından…

Tasarladığı takıların özgünlüğü bir kenara, yarattığı takı partisi konseptiyle farklılık yaratıyor, giderek tanınıyor, giderek seviliyor.

Sorularımızı sıraladık o da yanıtladı.

Buyrunuz.

Elif sen eskiden bir mobilya şirketinde çalışırdın, sonra aniden ne oldu da “Harika Tasarımlar Yapıp Satayım Bari!” dedin?

Yooo, aniden olmadi, Ayşe doğunca ücretsiz izin aldım, o arada bir kursa gittim, niyetim böyle bir iş yapmak değildi, ama tesadüflerle şirket kurmak zorunda kaldık.

Ne oluyor da geliyor tasarım, nasıl gelişiyor, sonuca varıyor?

Bu tarifi zor bişey valla, öyle işte bi sey duyuyorum görüyorum hemen aklıma şekiller geliyor çiziyorum, sonra gelişiyor üzerinden geçince…

Giderek de ünlü oluyorsun, kimler takıyor tasarımlarını?

Evet cok çalışıyorum ün gerekiyor, zincir gibi ilerliyor, her yere yazıyorum, hediyeler yolluyorum, kulaktan kulaga duyuluyor.

Mutlu musun şimdi, istediğin gibi mi herşey?

Hayır istediğim gibi diyemem tam. Çok engel de var, para lazim mesela şöhret icin, o bende bol degil Ustalarla uğrasmak zor, morali yuksek tutmak zor, ama güzel bisey olduğunda, birileri iltifat ettiginde, beğendiginde hersey unutuluyor. Tüm zorluklar…

Ne yapsın hayatını değiştirmek isteyen Bayankuşlar?

Kararlilik esas bence. Nasıl bir hayat nasıl bir iş modeli nasıl bir gelir istediğine karar vermek ve kimseye kulak asmamak, bu is zengin kadın işi diyenleri duymamak, sebat sebat sebat!! Bi de hayali olmasi gerek motivasyonu düşürmemek icin, benimkisi bu isten bir sosyal fayda projesi cikarmak, bu hayalle pes etmiyorum

Elif’in Facebook sayfasına tıklayın, beğeneceksiniz yaptığı işleri eğlenceli paylaşımlarını ve tabii sayfayı.

http://www.facebook.com/pages/Nili-Silver/169188363121369

Bir kaç şey var paylaşmak istediğim, doğum öncesi ve sonrası aklımda kalan. Internet üzerinde bir deneyim özeti olarak kalması faydalı olabilir diye düşündüğüm. Onları en anlaşılır dille madde madde özetleyeceğim ve başlıkta da söylediğim gibi bu süreçte ne kadar çok şey gördüm geçirdim edası ile kimseye ahkam kesmeyeceğim. Çünkü, faydalı ve günlük bilgilerin dışında, her doğum tek başına, özel ve eşsiz bir hikaye ve kimsenin deneyiminin kimseye doğrudan faydası yok.

Çocuklar da birer birey olarak doğduklarına göre…

Bir kaç seneye kadar unuturum aman diye doğurmamın 9. ay dönümünde bir kez ve son kez paylaşıyorum.

- Hamileliğin başladığı andan itibaren kadın, hep söylenen değişimi yaşamaya başlıyor evet. Ve sahiden inanılmaz bir duygusallık içine giriyor. Benim üstüne üstlük ciddi bir düşük tehdidim vardı ve bu duygusallığın ilk katmanını korku oluşturuyordu. Hayal kurarsam hayal kırıklığına uğrarım korkusu da cabası. İlk 5 ay maalesef böyle geçti. Bu 5 ayda insanın etrafında benim kocam gibi bir adam olması gerçekten büyük bir şanstı ama çok yakın bir kız arkadaşa ihtiyaç duydum en çok. Köyde yaşamın belki de en önemli zorluğunu ilk 5 ayda böyle hissettim. Eğer yakın bir arkadaşınız hamile kaldıysa, size ihtiyacı olabilir. Fiziken ve duygusal olarak, yakınında durun yeter.

- Hamile bir kadına, korkunç doğum ve sonrası hikayeler anlatmak, ona yapılabilecek en büyük kötülük. Ama önünüze çıkan herkesin uzun uzun ballandıra ballandıra kendi doğum ve sonrasını anlatma yarışı da ayrıca anlamsız. Nefesimin daraldığını hissettiğim anlar yaşadım. Dozunda dinlediğim bir kaç güzel öykü dışında… Anlatmayın. Hatta o bir şey diyemeden dinliyorsa eğer anlattırmayın da kimseye…

- Harika bir kaç koçum oldu, şanslıyım. Deneyimli anne arkadaşlarım. Uzaktaydılar ama ne sorum olsa bıkmadan yanıtladılar.

- Bebek eşyalarından oluşan saadet zincirleri muhteşem. Neredeyse hiçbir şey almadık. Sterilatörümüzden, pusetimize kadar herşeyimiz ikinci el geldi ve büyük bir yükü yok etti. Annemin ve halamın olağanüstü hazırlıklarıyla bize sadece keyif kaldı. Bu ülkede yaşıyor olmanın böyle yanları var, anneniz daima anneniz kalıyor!

- Doktorunuzun pozitifliği sakinliği, ses tonu bile size iyi gelebiliyor. Benim canım doktorum Numan Bayazıt böyle bir doktor, bu konuda hiç korkmadan referans verebilirim. Gözlerinin içi iyi bakan bir adam.

- Hastane seçiminde uzman tıp fakülteleri mi özel hastaneler mi kargaşası yaşadım. Ve Müjde’nin şu sözü herşeye baskın çıktı. ‘Tadını çıkaracağın bir gün, iyi düşün, tıbbi açıdan evet tıp fakülteleri ama mutsuz olabilirsin.” Haklıydı. Maalesef bir kaç farklı konuda başvurduğumuz tıp fakültelerinde kalabalık ve özensizlik yüzünden mutsuz olduğum oldu. Biz İstanbul Cerrahi hastanesini seçtik. Doktorumuz orada yapabiliyordu doğumu…

- Bir kalabalık bekleyen vardı hastanede. Bu önemli. Önemsenmek, yalnız olmamak, heyecanı paylaşmak. Ama sezaryen bence ciddi bir ameliyat, doğum sonrası aynı gün ziyaretler zavallı durumdaki anneyi yorabiliyor. Süper şımartıldığım kesin ama o gün denlenmeliydim diye düşünüyorum. Tıp fakültesi belki bunu sağlayacaktı.  Yine de şımarmak mı dinlenmek mi desem, ben yine şımarmayı seçebilirim.

- Ebe hemşirenin karizması bu konudaki en önemli şansınız bence. Cerrahi hastanesi bu konuda iyi ebe hemşirelere sahip ama bence eksikler vardı. Emzirmek ve emzirmenin önemi her yerde kocaman yazsa da ben emzirme konusundaki eğitimin eksikliğini hissettim. (çok sonra farkettim)

- En önemlisi ve bence tüm özel hastanelerin dikkate alması gereken bir konu (belki bu seçimle ilgilidir bilmiyorum, belki bir yanlış seçtik) sezaryen doğum sonrası 2 gece hastanede olmak asla yeterli değil, mutlaka en az 5 geceyi orada geçirmek gerek.

- Benim en büyük hatam, kendimi çok iyi hissetmek ve hemen normal hayata dönme eğilimiydi. Bunu yapmamalıymışım. Hiç değilse bir hafta 10 gün, dinlenerek, doğru düzgün yiyrek ve içerek kendimi koparmalıymışım hayattan. İtiraz edenler olacak ama benim bünyemin o an için bence buna çok ihtiyacı vardı. İç sesimi dinleyemedim heyecandan ve stresten.

- Gece uyuma, uyumama, ağlama, emmeme, gaz vs konularla ilgili yanınızda gerçekten iyi bir destek olması gerek. Annem iyiydi ama unutmuştu artık bir çok şeyi. Yetişebildiği kadar Gülendam yanımdaydı, bir kaç dakika bebeği alıp beni rahatlatması bile bulunmaz bir nimetti. Bu şıklığı asla ve asla unutmayacağım. Kocam çok ama çok iyiydi. Yarı bendeyse yarı ondaydı bebek. Birlikte yaptık, birlikte doğurduk ve ilk 40 günü iki anne gibi birlikte geçirdik. Beyler bu nokta çok önemli, ne olur dikkate alın.

- Yeni annenin bazı dünyevi konulardan uzak olması gerek, ben bu konuda şanssızdım bir patron olarak. Şimdi en büyük keşkem, işe çok erken dönmüş olmak. Bu kararım, Tuna’nın gelişimini olumsuz etkiledi bence.

- Yeme içme konusunda da keşkelerim var, gereksiz baklavaları, düzenli yemeklere tercih etmeliydim gaza gelmeden. Maalesef bu konuda geleneksel mahalle baskısı diye bir şey var, sütü baklava yaparmış gibi

- En büyük başarımız ise (umarım sahiden öyledir) bebeğimizi delirmiş steril tavırlarla büyütmemek oldu. Kedimizi, köpeğimizi oyunun dışında bırakmadık. Onu kucaklamak isteyenlerin üzerine atlamadık, ilk 5 aydan sonra dokunma, ısırma, emme güdüsünü baskılamadık, özgür bıraktık. Sakınmadık onu gereksiz yere, içinde bulunduğu atmosfere kolayca adapte oldu bence. Kilo sorunları oldu, az kilo aldı ama bence güçlü bir bebek O. Bunu hissedebiliyorum.

- Bir başarımız daha var; ikimiz de bir birey doğurduğumuzu bildik. Gözleri Ali’ye, yanakları bana benzeyen bambaşka bir insan doğurduk. Biz değil, bizim değil, kendi ve kendisinin… Çok sevdik, sevdiğimizi gösterdik, sevmeye alıştırdık ve bu onu sevgiden anlayan bir birey haline getirecek biliyorum. Baba’dan sonra söylediği ilk sözcüğün köpeğinin adı olması kendisinin de sevecen olacağını umut ettiriyor bana.

Keseceğim ahkamlar bu kadar. Pervin hamile kaldığı zaman -o uzak ve soğuk ülkede- koşarak yanına gitmek ve süreç boyunca yanında olmak istedim ama bebeğim çok küçüktü. Öğretmeden, sadece yanında olarak… Ona yarım saat rahatça bir banyo yaptıracak, iki saat kesintisiz uyku uyutacak zamanı hediye etmek istedim ona.

Bir dahaki sefere…

Ha unutmadan bir de şu maşallah konusu var Güzel şeyler söylerken, hissederken, yazarken ve paylaşırken vicdani bir sopa gibi kafanıza dank diye inen maşallah konusu. Tamam maşallah ama akmalı bazen duygular, iyilikle bakan kimsenin nazarı değmez bebeklere, diğerlerine karşı da anneler var bebekleri koruyor, keskin tırnakları ve gözleriyle…

Benden bu kadar. İlk ve son.

Baktım ki ismi Bayankuş diye bir site var hemen kendimi tanıttım ve dedim ki “Bir bayankuş sitesi kozmetiksiz düşünülebilir mi?”… Yanıt vermelerini bile beklemedim: Tabii ki hayır!

Bu ağaçta nasıl ki yapraklar, böcekler, çiçekler ve gayet tabii ki Bay ve Bayankuşlar var, kozmetik dünyası da olmalıydı. Ve işte buradayım. Sadece bir silüet olarak da olsa buradayım.

Kadının -artık erkeğin de ama kabul edin öncelikle kadının- ben kadınım dediği andan beri yakınında kozmetik. Dişil bir şey kozmetik!

Tam böyle yazarken aklıma bir iki gün önce okuduğum bir araştırma geldi. Avrupa genelinde bir araştırma yapılmış ve kozmetiğe en önem veren erkekler hangi ülkeden çıkmış dersiniz? Almanyadan!!! İlginç değil mi? İtalyanı anlarım, Fransızı anlarım da Almana pek anlam veremedim, ama araştırma sonucu böyle! İtalyan erkekleri ise sadece vücut bakımında iddialı! E neyse buralarda çok gezinmeyelim.

Araştırmayı Loreal yaptırmış ve belirttiklerine göre kozmetik dünyası yüzünü fena halde erkeklere çevirmiş durumda. Taptaze bir pazar, haksız da değiller.

Çenesi düşük biriyim biliyorum ama daldan dala konarak yazmayı seviyorum elimde değil. (Hani bu site özgür bayankuşların alanıydı ya zaten

Neyse… Yakaladığım kısa ve yararlı notları sizlerle paylaşmaya söz vererek yer aldım burada, sözümde durayım.

- Beni tanıdıkça anlayacaksınız ki tam bir koku delisiyim! Parfüm dünyası beni içine çekiyor ama sadece bir kullanıcı olmakla ve kozmetik reyonlarında gözlerimi kapayarak yolumu bulmakla idare ediyorum. Geçtiğimiz günlerden birinde bir Boyner kozmetik reyonunda işte böyle kapalı göz ilerlerken birden Alobar çarpmışa döndüm. (bu sitenin sahibi ve benim gayet iyi tanığıdımız bir beydir kendisi) Calvin Klein Sherr Beauty ile işte böyle tanıştım. Biraz meyve biraz çiçek, biraz bahar biraz yaz, biraz romantizm biraz şehvet… Karışım müthiş! Kesinlikle dişi ve bence fiyatına değer bir etki! (200′ün biraz üstü) Koklayın, mutlaka koklayın!

- Ruj konusunda klasik kalıyorum biliyorum ama klasikliğimden memnunum! Bence ruj kırmızıdır asla siyah değil, asla ve asla kahverengi değil ve tabii ki katiyen mavi değil eğer bir maskeli baloya gitmiyorsam! Açık söylemek gerekirse öyle şeftali olsun da, görünür görünmez olsun da laflarını da dinlemem. Haaa eğer dudaklarınız kırmızı ve sağlıklı ise evet bir parlatıcı ile görünür kılın onları hiç itirazım yok. Ama değilse eğer tabii ki kızartın, birer gül goncasına dönüştürünceye dek hem de… Sık sık tazeleyerek… Allahtan moda da bu yönde! 2012 yaz bahar aylarında kıpkırmızı dudaklar için, kendi markanızı bulun derim. Benim ruj markam uzun süredir Clarins. Rujda ve fondötende Clarins’ten vazgeçemiyorum.

- Mavi kahverengi ojeler de bana göre değil ama güzel tırnaklarda güzel duruyor. Önemli bir yazının altını çizmek gibi. İtiraz etmiyorum yoksa yaşım belli olacak! Mac, iyi fiyat/kalite oranı ile akıllı bir seçim olur.

- Kozmetik kozmetik diye ortalarda dolanan ben, yeni bir site ile karşılaştım. www.markalonga.com … Fiyatlar inanılmaz ve sitenin konsepti de artık vazgeçilmez olan fırsat sitesi mantığında. Önce tam anlamadım ne oluyor ne bitiyor diye ama siteden içeri girince şaşkına döndüm. Süper ürünler, süper fiyatlara! Markalonga diye arattığınızda, bu fiyatlarla ilgili bir sürü eleştiri ve taklit söylentisi görüyorsunuz ama benim satın aldığım ilk iki sipariş gayet orijinaldi ki bu konuda kül yutacak biri olmadığımı kısa sürede göreceksiniz. Markalonga kozmetik dünyasına özel ilk fırsat sitesi ve bir başka takıntım olan Chanel far setime de sahiden inanılmaz bir fiyatla kavuşacağım yakında!

- Sürekli marka marka diyen ve para harcayan bir kadın olduğumu sandıysanız yanıldınız! Aksine, akşamları bir şişe sodasıyla önce yüzünü temizleyip sonra da kalanını içen, mutlaka arada bir bildiğiniz yaş maya ile kendisine özel bir maske hazırlayan, salata yaparken hıyar kabuklarını yüzüne yapıştıran, ayak tabanlarına Bepanthen süren ve kendisini kozmetikten önce su ve temizlikle yenileyeceğini bilen bir hatunum ben!

İlk yazımda kendimi çok mu ön plana çıkardım yoksa!! Editörüm sen beni uyar gerektiğinde…

Mutlu haftasonları, güzel uyuyun, güzel temizleyin yüzünüzü, su ile oynaşın ve mutlu kalın.

Bir haber daha Biletix’den… Çok iyi bir haber, meraklısına…

Ve bekleyiş sona eriyor! 8 Eylül Cumartesi akşamı Santral İstanbul’da müzikseverleri unutulmaz bir performans
bekliyor.

Yedi Grammy ödüllü ve multi-platinum sahibi Red Hot Chili Peppers tarihteki en başarılı rock gruplarının arasında gösteriliyor. Bugüne kadar 60 milyonun üzerinde albüm satışına imza atan grup, en iyi rock albümü, en iyi rock sanatçısı, en iyi rock performansı gibi birçok dalda Grammy ödülü kazandı. Radyolarda en çok çalınan parçalar sıralamasında üst sıralarda yer alan grubun parçaları, arka arkaya toplam 81 hafta 1 numara kalmayı başardı. Son yıllarda en çok aranılan gruplar arasında da ilk sıralarda yer alması da bunun kanıtı! Rock, punk ve funk üçlemesinden oluşturdukları eşsiz sound ile kategorilerinden sıyrılmayı başaran grup, bu sound’un yanı sıra sahnede sergiledikleri sürpriz performanslar ve etkileyici sahne kostümleriyle de farklarını ortaya koymayı başarıyorlar.

1983 yılından beri Californication, Otherside, Scar Tissue, Under the Bridge gibi dünyada yankı uyandıran hitlerin sahibi olan Red Hot Chili Peppers’ın unutulmayacak İstanbul performansını kaçırmayın!

Dali Başkentte… Biletler Biletix’de…

İlahi Komedya
1950’li yılların başlarında dönemin İtalyan hükümetinin, Dante’nin 700. doğum günü şerefine Dali’den İlahi Komedya’yı resimlemesini istemesi üzerine ortaya çıkan yapıtlar, Dali’nin, sanat eleştirmenleri ile kendisinin, kariyerindeki en dikkate değer eserler olarak görülmektedir. Sanatçı tarafından resmedilen 100 sulu boya çalışma, dönemin uzman ağaç oymacıları tarafından sanatçının gözetimi altında 3000’in üzerinde ahşap blok kullanılarak yeniden üretilmiştir. Bu süitte Dali, Dante’yi arzın derinliklerindeki Cehennem’den Araf’a ve Cennet’e seyreden yolculuğunda takip etmektedir.

Gala ile Akşam Yemeği
“Gala ile Akşam Yemeği tamamen haz almaya adanmıştır ve diyet reçeteleri içermez.”
Salvador Dali

1971 yılında resmedilen  “Gala ile Akşam Yemeği” 12 adet renkli litografiden oluşur. Çocukluğundan beri aşçı olmayı hedefleyen Dali, bu hayalini 68 yaşında, efsane restoranların ve aşçılarının menü ve tariflerinden oluşturduğu, sürrealist gastro-estetik hikâyelerini bir araya getirdiği bu seride gerçekleştirir. Renk ve ışık oyunlarıyla dolu bu çalışmalarda Dali, açlıktan ölmek üzere olan sanatçıya vurgu yapar ve sanatçı, yemek parası olmadığı için aç kalan birisi olarak değil, tutkularıyla yanıp tutuşan, sanatı, aynı yemek yer gibi hazla, abartıyla ve gösterişle sindiren bir kimse olarak betimlenir.

Sürrealizm İzleri 
“Ben sürrealizmin ta kendisiyim.”
Salvador Dali

“Sürrealizm İzleri” Salvador Dali’nin 9 adet renkli basım litografileri içermektedir. Litografiler 1971 tarihinde Paris’te yapılmıştır. Bu eserlerinde oluşturduğu düşsel atmosfer,  hayal ile gerçeği ayırmanın mümkün olmadığı plastik bir evreni imler. Dali’nin asıl hedefi gündelik hayatı sarkastik bir tavırla hayal’in evine dönüştürmekti. “Sürrealizm İzleri” Dali sembolizminin ve sürrealizminin örnek niteliğindeki çalışmaları olarak kabul edilmektedir. Burada yer alan koltuk değnekleri, saatler, kelebekler, Gala ve Dali’nin kendisi, sanatsal izleğine ışık tutan önemli sembollerdir.

Tarihte bugün sayfalarına bakmayı daima sevdim. Şu sıralar bir proje ile ilgili olarak günlük işlerimden biri tarihte bugün ne olmuş diye kontrol etmek… Bugün ilginç iki satır vardı 6 Nisan’da olanlarla ilgili. Ünlü İtalyan Ressam Raphael Sanzio bugün doğmuş ve yıllar sonra yine bugün ölmüş. Sonra bir kaç google araması, bir iki resmin içinde kaybolup gitmek, sonra geri dönüp bir kaç satırla bir kez daha anımsamak… Yetenekli ruhuna bir dua gibi belki, 2012 yılından bir kadının onu anımsaması yazması hoşuna gider diye düşündüm.

Sihirli şişelerle uğraştığım bugünlerde belki de bir an esip geçmiştir Raphael… Kimbilir…

İtalyan Rönesans’ının en önemli isimlerinden biri Raphael… Babası da bir ressam… Çıraklık döneminde Perugino’nun yanında çalışmış ve doğal olarak ondan çok etkilenmiş. 1504′de Floransa’da yaşamaya başlamış ve bir ressam olarak ününü de burada kazanmış. Da Vinci’den esinlendiği düşünülür. Bir çok eserinde de bu esintinin izlerine rastlanır. Papa tarafından görevlendirilerek The School of Athens freskini yapar. Sanatındaki olgunluk döneminin de kilometre taşıdır bu eser. Vatikan şapellerinin dekorasyonunda çalışır. Stanza della Segnatura’daki freskleri yaptığı en iyi işler arasında gösterilir.

Çağının en iyi portre ressamlarındandır.

37. doğum gününü kutlayacağı gün ise ölür. Son tablosu The Transfıguration tamamlanmamıştır henüz.

Bir ihtimal, alamet-i farikalarından biri sayılan melekleri eşliğinde, fresklerinin arasında yerini alır.

Kuşkusuz ki, yokolmaz.

2012 yılında İstanbul’da bir kadın bile onu anmak isteyebildiğine göre, bir dua gönderir gibi…