Bizim ağacımızda da durdu işte öyle.

Dondu kelimeler.

Tüm bayankuşlar bir anda uçuştu. Vardı hepsinin birer nedeni.

Benimki belli, bir umut getirdim dünyaya.

Bir ışık topu doğurdum.

Doğurmanın heyecanıyla yazılarım dondu.

Işık gözlerimi kamaştırdı, kör oldum.

Sonra görmeye başladım. Parlaklığını yitirdiğinden değil, ışığa alıştığımdan.

Şimdi yorgun kanatlarımı çırparak ağaçtaki yerime yerleşiyor ve gecenin içinde yokolan diğer bayankuşlara sesleniyorum.

Ağaç siz olmadan çok sessiz, geri gelin.

 

Harika görsel:

http://www.flickr.com/photos/nelloforesto/with/4176281515/