Tüm dünyayı kucaklamak istedim; kollarım yetişmedi, demiş Özdemir ASAF. Hayat insana aynen öyle hissettiriyor evet. Bütün dünyayı kucaklamak çok mümkün değil ama herkes bir şey, bir tek şey yapabilir. Artık bıktığınız bir kazağı, ona muhtaç birine ulaştırmak, artık okumayacağınız bir kitabı bir kütüphaneye bağışlamak. O hep gördüğünüz evsize, geçerken sıcak bir çörek bırakıvermek ama ipek gibi, kelebek gibi, hissettirmeden… Köşedeki köpeciği kimin beslediğini öğrenmek ve biraz ekmek kırıntısı koymak kuşlar için pencerenin önüne.

Kar yağıyor, üşüyor sokaktakiler.